چشم‌های تو،
آسمانی بی‌انتهاست،
برای بال گشودن و پرواز کردن؛

و پیشانی‌ات،
دشتی وسیع،
برای گُم شدن در بی‌نهایتِ عشق؛

دست‌های تو،
لطافت نسیم صبح‌گاهی‌ست
هنگامی که خسته باز می‌آیم؛
- خسته از جدال با سیاهی،
خسته از برچیدن هرزه‌علف‌های باغ -

و صدای‌ تو،
نوازشِ دلنشینی‌ست
که آن را می‌جویم و می‌طلبم،
هنگامی که بی‌قرار و سرگشته
آرامش را می‌جویم؛

تو رستاخیز بودی،
مسخِ تاریکی و تداوم امید.

در این شبِ تاریک،
در امنیتِ جاودانه‌ی آغوش‌ات،
جای خالی‌ای هست
برای این غریبه‌ی  طَرد شده؟