گاهی وقت‌ها یک دفعه می‌بینی هنوز که هنوزه یک نفر که دیگه نیست، که سال‌های ساله که بدنش پوسیده زیرِ خاک هنوز داره تو تمامِ لحظه‌ لحظه‌های تو راه میره، بهت نگاه می‌کنه و می‌خنده و تو…. تو نمی‌تونی به خودت بفهمونی که اون نیست، دیگه جسمش با تو نیست و همه این‌ها فقط زایده‌ی خیالِ تو هست…. و گاهی اوقات یک دفعه اتفاقی می‌افتد که تو می‌مانی سر در گُم، برای پُر کردن جای کسی که هنوز فکر می‌کنی هست، هست، هست، هست…. و این بودن، این بودنِ خیالی ذره ذره ذره داره تو رو خورد میکنه، داره تو رو از درون می‌خوره….

: یادت هست؟ یکی از شب‌های آخر بود، تو چشم‌های تو نگاه کرد و خندید و انگار با آن خنده‌اش داشت می‌گفت : بابک، بخند… دنیا می‌چرخد و زندگی ادامه دارد!